پویاهه

چهره آبیت پیدا نیست

2009-10-09T22:06:00.000+03:30

این روزها مثل اون روزها ازتند می گذرند و باز هم
تو نیستی

;)

2009-10-02T17:29:00.001+03:30

خب آقای دکتر من شروع کردم، ببینم چکار می کنی

kiss me

2009-09-04T01:29:00.001+04:30

کن فیکون

2009-07-08T22:11:00.000+04:30

ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

بمان

2009-06-13T21:19:00.000+04:30

خدا رو شکر هنوز اینجا رو نبستند

2009-05-23T23:37:00.000+04:30

facebook filter shoodeh engar?

2009-05-22T18:49:00.002+04:30

میون این همه کوچه که به هم پیوسته /کوچه قدیمی ما کوچه بن بسته
آره؟

عشق

2009-05-15T23:31:00.001+04:30

بد طور عاشق خودم شدم

2009-05-12T23:07:00.002+04:30

. . . :
دیدی که خون ناحق پروانه شمع را چنمدان انمان نداد که شب را سحر کند.

انقدر درگیر خودم هستم که از همه چیز فارغ شدم. فراغت از همه چیز

رکب

2009-05-09T22:40:00.000+04:30

چرا من انقدر ساده و احمق و خوش بین میشم گاهی؟
کسی نمیدونه؟
شما چطور آقای مهندس؟

چشمها - موها

2009-03-18T09:37:00.001+03:30

. . . چه بیهوده لغات شاعر را سیاه می کنند

تراژدی با دوربین چشمی

2009-03-12T14:42:00.003+03:30

داستان اینقدرها هم پیچیده نیست. یک آدم پدر سوخته . یک آدم ساده.
یک آدم بیشرفِ بی پدرِ بی همه چیز.
یه آدم خر.
همه داستان همین بود. اما چه تراژدی بشود !
پ.ن: وبلاگ من شده گه گدار نامه، با این وجود هنوز دوستش میدارم
* زیر لوگوم یه چیزی نوشتم که جدیده.
* روزهای اسباب کشی و دل کندن
* . . . برای روز انتقام
* مهندس عزیز هر چیز یک تاوانی دارد . در جریانی ؟
*قالبم جدید است

بیچارگان

2008-06-16T18:41:00.000+04:30

هر کدام از ما دو تا دست داشتیم و اکثرن دو پا و دو گوش و دو چشم. از همان ابتدا ما به دو گروه تقسیم شدیم . من در گروه مردان بودم. تو در گروه زنان
هنوز که هنوز است من در گروه مردان هستم و تو در گروه زنان اما حالا من نه آن دستها را دارم نه تو آن چشمها را .

همه از خاکیم

2008-04-30T22:10:00.002+04:30

اگر از حال و احوال اینجا جویا باشید عرضی نیست غیر از آنکه خاک از سر و کولمان بالا می رود.
پ.ن:ظاهرن کلیه ادارات و مراکز دولتی و مدارس و دانشگاهها و غیره فردا به علت وجود آلودگی و گرد و خاک خفنی که توی شهر (اهواز) وجود دارد ،جمیعن ، تعطیل اعلام شدند . برو حالشو ببر

ناگهان چه زود دیر می شود

2008-01-31T12:51:00.000+03:30

به هر حال این هم تجربه نویی است . شبها و روزها می گذرند و هر ثانیه ای را که می گذرد ادراک می کنی که گذشته است . احساس می کنی که چیزی از فضای دورت کم شده و گم شده و تنهاترت گذاشته
فکر کن توی ساحل آتشی روشن است و لابد شب مهتاب هم بوده است. لابد خیلی ها دور آتش نشسته اند . آواز هم می خوانند .پشت پنحره اما نه آتش است نه مهتاب نه آوازهای عاشقانه . دارد صبح می شود و باز پشت پنجره مانده ای

باز بازی

2008-01-23T21:05:00.000+03:30

دیگه هیچ وقت فراموش نکن ، تو بازیگری هستی که باید خوب بازی کنی. پس فقط بازی کن ! وقتی که لو بری همه چیز تمام شده و باید دست هات را ببری بالا. بگذار همه سر کار باشند و نمایش را تا آخر ببینند
پ ن : اگر این حس لعنتی امشب دست از سر من برداره . جنون آوره

روزهای گذشتنی

2008-01-22T21:19:00.000+03:30

این روزها هر چه که به شب نزدیک تر می شویم بیشتر یادم می افتد که چقدر وقت تنگ است ، چقدر مجال کم است و همه اش ، همه چیز دارد می گذرد. این روزها که شب می شود ، خدا خدا می کنم فردا دیرتر بیاید، بگذارد بیشتر بخوابیم و رویا ببینیم و خیال ببافیم. صبح که بشود فرصت برای رویا تمام شده. قندیلها آب شده اند و حتما باید فکری کرد ./

توتوله

2008-01-19T19:58:00.000+03:30

اتل متل توتوله

...

2007-12-26T13:07:00.000+03:30

حالا به خاطر تمام آن فکرهایی که کردی و من نکردم، تو آنجا نشسته ای و من اینجا

عریضه خالی نیست

2007-12-25T18:18:00.000+03:30

ای که پنجاه رفت و در خوابی مگر این چند روزه دریابی
فرا رسیدن زمستان را به تمام خرسها شب بخیر عرض می کنم

شهر

2007-10-17T00:27:00.000+03:30

آسفالت پابرهنه می دود

و توپی که کودکی مرا برد زیر کدام تایر ماشین؟

پنچر

برگشتم از هزار فرسنگ زیر کارون

گرفته ا یم تا

هزار کیلو هرتز روی ماهواره بندری آغاسی

شرجی از سر و کول نخل بالا میرود

و له له های آخر آفتاب

پایم نمی سوزد .

میسوزد

Blind chance

2007-10-15T14:39:00.000+03:30

بالاخره این هم یک جور خوش شانسی است. آقای کیشلوفسکی وقتی من یک ساله یا کوچکتر بودم بیاید و فیلم blind chance را بسازد و حالا که من خرس گنده شدم و بیست و هفت سالم است ببینمش . زمانی که بیش از همیشه داستان فیلم را می توانم درک کنم و حتمن با منطق فیلمش همذات پنداری.
Blind chance فیلمی است در مورد سرنوشت، که در خلال روایت فلسفیش به شانس یا تقدیر، نگاهی به اوضاع سیاسی و اجتماعی لهستان آن روزها دارد، سیطره حزب کمونیست لهستان، فعالیت گروه های مذهبی دانشجویی زیرزمینی و بسیاری دیگر از مسایل مربوط به لهستان دهه نود در فیلم هست که با نگاهی نسبتن انتقادی داستان فیلم و منطق فیلم را جلو می برد .
ویتک، قهرمان داستان، پس از اتفاقهایی که برایش می افتد تصمیم به ترک محل زندگیش می گیرد . در راه اهن دنبال قطاری که به ورشو می رود می دود و از اینجاست که سه گانه فیلم شکل می گیرد . در قسمت اول فیلم ویتک به قطار می رسد ، به ورشو می رود ، به حزب می پیوندد و در حزب پیشرفت می کند. در قسمت دوم فیلم، به قطار نمی رسد با مامور پلیس گلاویز می شود و به زندان می افتد و در راهی صد در صد مخالف با قسمت اول قرار می گیرد و در قسمت سوم باز هم به قطار نمی رسد ، در راه آهن دوست دخترش را می بیند. باز می گردد و درس می خواند و سرنوشت دیگری پیدا می کند . در واقع در هر بار به دنبال قطار دویدن قهرمان با یک اتفاقی که افتادن یا نیفتادنش خیلی ساده و بعید به نظر می رسد . سرنوشت به گونه ای کاملن متفاوت با چیزی که می توانست اتفاق بیفند رقم می خورد و حقیر و کوچک بودن انسان را در انتخاب ِحتی چیزی که به آن معتقد است را به تصویر میکشد به این صورت که هم اکنون اگر من مثلن یک آدم با عقاید مذهبی یا ضد مذهبی ، انسانی یا فاشیستی هستم همه اش می توانسته به واسطه یک اتفاق کوچک، متفاوت از چیزی که امروز هست باشد .
پی نوشت: باز هم مثل همیشه فیلم را دوست نازنینم انوش بهم داده است که هم تغیر خانه داده هم خانه تکانی
پی نوشت: اصن در مورد فیلمی که بیست و شش سال پیش ساخته شده و خیلیها دیدنش ، اینجوری نوشتن مسخره نیست؟ من که تازه دیدمش و کلی ذوق کردم.

یک اتفاق نیفتاده

2007-10-01T18:43:00.000+03:30

نویسنده بیدار شد. حتماً مدت زیادی بوده که خواب بوده. من عاشق شوریدگی های یک مرتبه ای هستم. آدم احساس می کند خون با حجم صد برابر همیشه، توی سرش در رفت و آمد است. نویسنده سریع لباس پوشید. لابد علیرغم همیشه احساس پیری نکرده که انقدر فرز لباس پوشیده. لابد خیال کرده باید به خیابان بزند. آن هم اصلی ترین خیابان شهر. اکثر شوریده هایِ یکهویی، اینجوری هستند. لابد خیال کرده چیزی آنجا منتظرش است که حتماً باید ببیند و ادراکش کند. شاید هم خودش خیلی حالیش نبوده چه چیزی.
اصلی ترین خیابان شهر همیشه شلوغ است. می شود محو مردم شد. محو رفت و آمد و تقلا و جنب و جوش. محو روابط و داد و ستد و کلنجار و البته خیلی چیزهای دیگر. کافیست از کنار دختران جوان بگذری، نفسِ عمیقی بکشی و بویی شبیه بوی باران را برای چند ثانیه هم که شده در بینی و سینه خود حبس کنی. آنوقت است که نویسنده احساس می کند باید اتفاقی افتاده باشد یعنی می فهمد، اتفاقی افتاده و لابد دیگر احساس بازنشستگی نمیکند. حتماً خانه که بیاید خودکارش را برخواهد داشت یا پشت کامپیوترش ، اگر داشته باشد، خواهد نشست یا خاطره خیابان را نگاه خواهد داشت برای فصلی از فصلهای داستانش که اتفاق مهمی قرار است بیفتد در آن.
پی نوشت : امروز روز عجیب و غریب و البته مزخرفی بود
اسم این پست اتفاقاً اسم وبلاگ دوست نازنینم حسین خان مفید هم هست

چهار فصل

2007-09-24T22:49:00.000+03:30

آرشه ویلون از این گوش وارد میشود از گوش دیگر خارج . یکی از آهنگ های ویوالدی . مگسها کمی با هم عشق بازی می کنند و ما از من منتج می شویم و ما از من منتج می شویم و ما از من منتج می شویم . هیچ چیز مشکوکی وجود ندارد مگر گاهی وز وز مگسی یا صدای کشیده شدن آرشه
پی نوشت : دو تا تصمیم مهم گرفتم اول اینکه آدم شوم دوم اینکه همینجور به این زندگی سگی ادامه دهم.

سپیده

2007-09-16T13:07:00.001+03:30

همیشه اینجوری نیست ، اینجوری هم نمی ماند حالا بماند که پایان شب سیه سپید است