کن فیکون

ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

بمان

خدا رو شکر هنوز اینجا رو نبستند

facebook filter shoodeh engar?

میون این همه کوچه که به هم پیوسته /کوچه قدیمی ما کوچه بن بسته
آره؟

عشق

بد طور عاشق خودم شدم

. . . :
دیدی که خون ناحق پروانه شمع را چنمدان انمان نداد که شب را سحر کند.

انقدر درگیر خودم هستم که از همه چیز فارغ شدم. فراغت از همه چیز

رکب

چرا من انقدر ساده و احمق و خوش بین میشم گاهی؟
کسی نمیدونه؟
شما چطور آقای مهندس؟

چشمها - موها

. . . چه بیهوده لغات شاعر را سیاه می کنند

تراژدی با دوربین چشمی

داستان اینقدرها هم پیچیده نیست. یک آدم پدر سوخته . یک آدم ساده.
یک آدم بیشرفِ بی پدرِ بی همه چیز.
یه آدم خر.
همه داستان همین بود. اما چه تراژدی بشود !
پ.ن: وبلاگ من شده گه گدار نامه، با این وجود هنوز دوستش میدارم
* زیر لوگوم یه چیزی نوشتم که جدیده.
* روزهای اسباب کشی و دل کندن
* . . . برای روز انتقام
* مهندس عزیز هر چیز یک تاوانی دارد . در جریانی ؟
*قالبم جدید است

بیچارگان

هر کدام از ما دو تا دست داشتیم و اکثرن دو پا و دو گوش و دو چشم. از همان ابتدا ما به دو گروه تقسیم شدیم . من در گروه مردان بودم. تو در گروه زنان
هنوز که هنوز است من در گروه مردان هستم و تو در گروه زنان اما حالا من نه آن دستها را دارم نه تو آن چشمها را .